Non era pra tanto.

Dicía entender,
aínda que en realidade cría entender. 
Non entendía, e moito menos cría.
Escoitaba e repetía,
pero non sabía que dicía.
As verbas que saian dela, non o eran.
Eran o eco doutra persoa, 
que seguramente: non coñecía.

Esa era a súa vida,
un caixón cheo de mentira.